เปิดชัดๆ พฤติการณ์อดีตผอ.เจ้าท่าปัตตานี ป.ป.ช.ฟันทุจริตขายเรือเกยตื้น

"...ในการซื้อขายเรือดังกล่าวนั้น ผู้ถูกกล่าวหาได้ร่วมกับพ่อค้าเหล็กจัดทำเอกสารหลักฐานเท็จขึ้นมาว่าได้มีการคืนเรือให้กับเจ้าของโดยถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ทั้งที่ ผู้ถูกกล่าวหาก็รู้ว่าผู้ที่แสดงตัวว่าเป็นเจ้าของเรือ ไม่ได้เป็นเจ้าของที่แท้จริง การจัดทำเอกสารหลักฐานดังกล่าวขึ้นมาก็เพื่อปกปิดข้อเท็จจริงที่ผู้ถูกกล่าวหา ได้มีการขายเรือเสียเองแล้วนำเงินมาเป็นของตนเอง ..."

สำนักข่าว Next News รายงานไปแล้วว่า เมื่อวันที่ 23 เมษายน 2569 สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) ภาค 9 ได้เผยแพร่มติคณะกรรมการ ป.ป.ช. ชี้มูลความผิดคดีกล่าวหา นายสุชิน ธรรมพิทักษ์ เมื่อครั้งดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการสำนักงานเจ้าท่าภูมิภาค สาขาปัตตานี ทุจริตขายเรือบาส ที่มาเกยตื้นบริเวณชายหาดบ้านรังมดแดง ตำบลดอนทราย อำเภอไม้แก่น จังหวัดปัตตานี แล้วนำเงินไปเป็นประโยชน์ส่วนตัว เมื่อปี 2566

โดยคณะกรรมการ ป.ป.ช. พิจารณาสำนวนไต่สวนคดีแล้ว มีมติชี้มูลความผิดทางอาญา นายสุชิน ธรรมพิทักษ์ หลายมาตรา ได้แก่ มาตรา 147, 151, 157, 158 และ 162 รวมถึงชี้มูลความผิดวินัยร้ายแรง พร้อมส่งเรื่องให้อัยการสูงสุดดำเนินคดี และส่งกรมเจ้าท่าพิจารณาโทษทางวินัยต่อไป

ภาพประกอบข่าว

ป.ป.ช. ฟันอดีต ผอ.เจ้าท่าปัตตานี ทุจริตขายเรือเกยตื้นเบียดบังเงินหลวง

ต่อไปนี้ เป็นรายละเอียดมติคณะกรรมการ ป.ป.ช. ชี้มูลความผิดในคดีนี้

ผู้ถูกกล่าวหา : นายสุชิน ธรรมพิทักษ์ เมื่อครั้งดำรงตำแหน่ง ผู้อำนวยการสำนักงานเจ้าท่าภูมิภาคสาขาปัตตานี

ข้อกล่าวหา : ทุจริตขายเรือบาส ที่มาเกยตื้นบริเวณริมชายหาดบ้านรังมดแดง ตำบลดอนทราย อำเภอไม้แก่น จังหวัดปัตตานี แล้วนำเงินมาเป็นประโยชน์ส่วนตัว เมื่อปี 2566

พฤติการณ์ในการกระทำความผิด

เมื่อช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ 2566 ได้มีเรือมาเกยตื้นบริเวณริมชายหาดบ้านรังมดแดง หมู่ที่ 2 ตำบลดอนทราย อำเภอไม้แก่น จังหวัดปัตตานี

ผู้ถูกกล่าวหาจึงได้สั่งการให้เจ้าหน้าที่สำนักงานเจ้าท่าภูมิภาค สาขาปัตตานี ไปทำการตรวจสอบ ซึ่งจากการตรวจสอบพบว่า เป็นเรือบาส มีความยาว 41.80 เมตร ความกว้าง 12.07 เมตร ความลึก 3.10 เมตร มีพื้นที่ 497.39 ตันกรอส 422.78 ตันเนต

แต่ไม่พบชื่อเรือ หมายเลขทะเบียนเรือ สัญชาติของเรือ และไม่พบลูกเรือ

หลังจากนั้น ผู้ถูกกล่าวหาได้ออกคำสั่งให้เจ้าของเรือหรือตัวแทนมาพบเจ้าหน้าที่สำนักงานเจ้าท่าภูมิภาคสาขาปัตตานี และให้ กู้ รื้อ ขน ทำลายเรือลำดังกล่าว

แต่ไม่มีผู้ใดมาติดต่อ

ต่อมาประมาณกลางเดือนกรกฎาคม 2566 ได้มีพ่อค้าเหล็ก กับพวก ไปติดต่อสอบถามซื้อขายเรือลำดังกล่าวกับผู้ถูกกล่าวหา ที่สำนักงานเจ้าท่าภูมิภาคสาขาปัตตานี ตามที่ผู้ถูกกล่าวหาได้มีการประกาศขายเรือก่อนหน้านี้

โดยได้มีการซื้อขายกันในราคา 850,000 บาท มีการจ่ายเงินมัดจำจำนวน 200,000 บาท ส่วนที่เหลือจำนวน 650,000 บาท ได้จ่ายหลังจากที่ได้ชำแหละเรือ นำเหล็กไปขายแล้ว โดยเงินที่ได้จากการขายเรือดังกล่าว ไม่ปรากฏว่าผู้ถูกกล่าวหาได้นำส่งเข้าเป็นเงินของแผ่นดิน

อีกทั้ง ในการซื้อขายเรือดังกล่าวนั้น ผู้ถูกกล่าวหาได้ร่วมกับพ่อค้าเหล็กจัดทำเอกสารหลักฐานเท็จขึ้นมาว่าได้มีการคืนเรือให้กับเจ้าของโดยถูกต้องตามกฎหมายแล้ว

ทั้งที่ ผู้ถูกกล่าวหาก็รู้ว่าผู้ที่แสดงตัวว่าเป็นเจ้าของเรือ ไม่ได้เป็นเจ้าของที่แท้จริง

การจัดทำเอกสารหลักฐานดังกล่าวขึ้นมาก็เพื่อปกปิดข้อเท็จจริงที่ผู้ถูกกล่าวหา ได้มีการขายเรือเสียเองแล้วนำเงินมาเป็นของตนเอง

โดยต้องการหลีกเลี่ยงที่จะดำเนินการตามพระราชบัญญัติการเดินเรือในน่านน้ำไทย พ.ศ. 2456 ที่จะต้องนำเรือขายทอดตลาดหรือโดยวิธีอื่น แล้วนำเงินมาเป็นของแผ่นดิน

ดังนั้น การกระทำของผู้ถูกกล่าวหาจึงเป็นการทุจริตต่อหน้าที่

มติคณะกรรมการ ป.ป.ช.

คณะกรรมการ ป.ป.ช. ได้พิจารณารายงานและสำนวนการไต่สวนข้อเท็จจริงแล้ว มีมติว่าผู้ถูกกล่าวหามีมูลความผิดทางอาญา ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 147 มาตรา 151 มาตรา 157 มาตรา 158 และมาตรา 162 (1) และ (4) ตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ.2561 มาตรา 172 และ มีมูลความผิดทางวินัยอย่างร้ายแรง ตามพระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ. 2551 มาตรา 85 (1) มาตรา 85 (4) มาตรา 82 (1) (2) และ มาตรา 83 (3) ประกอบมาตรา 85 (7)

ปัจจุบันอยู่ระหว่างดำเนินการส่งเรื่องให้อัยการสูงสุด ดำเนินคดีอาญา ตามมาตรา 91 (1) และส่งเรื่องให้อธิบดีกรมเจ้าท่า พิจารณาโทษทางวินัย ตามมาตรา 91 (2) และมาตรา 98 ตามพระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ.2561

อย่างไรก็ดี การชี้มูลของ ป.ป.ช. ยังไม่ถือเป็นที่สุด ผู้ถูกกล่าวหายังถือเป็นผู้บริสุทธิ์จนกว่าศาลจะมีคำพิพากษาถึงที่สุด