เจาะประวัติ ‘รศ.ดร.เอกจิตต์ จึงเจริญ’ อดีตผู้อำนวยการหลักสูตร MBA ธรรมศาสตร์ นั่งบอร์ดบริษัทมหาชนหลายแห่ง คู่ ‘วิทยา จารุพงศ์โสภณ’ อดีตรองคณบดี ผู้เชี่ยวชาญการตลาด ผ่านงานเอกชนรายใหญ่ ก่อนทั้งคู่ถูก ป.ป.ช.ชี้มูลความผิดทางอาญาวินัยอย่างร้ายแรง ปมทุจริตจัดจ้างดูงานสาธารณรัฐเช็ก วงเงิน 2.8 ล้านบาท โดยไม่ดำเนินการตามขั้นตอน

ปรากฏเป็นข่าวดัง!

กรณีเมื่อวันที่ 10 พฤศจิกายน 2569 สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) เปิดเผยความคืบหน้าผลการไต่สวนกรณีการจัดจ้างทัศนศึกษาดูงานต่างประเทศ ภายใต้โครงการพัฒนาผู้บริหาร Global Mini MBA รุ่นที่ 91 ของคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ณ สาธารณรัฐเช็ก ซึ่งมีวงเงินจัดจ้างกว่า 2.8 ล้านบาท

คดีนี้มีผู้ถูกกล่าวหาสำคัญ 2 ราย ได้แก่ รองศาสตราจารย์ ดร.เอกจิตต์ จึงเจริญ และนายวิทยา จารุพงศ์โสภณ ซึ่งมีบทบาทเกี่ยวข้องกับการบริหารและประสานงานโครงการดังกล่าว โดยคณะกรรมการ ป.ป.ช. มีมติชี้มูลความผิดทางอาญาและวินัยอย่างร้ายแรง พร้อมผู้เกี่ยวข้องในภาคเอกชน

อย่างไรก็ดี การชี้มูลความผิดทางอาญาของคณะกรรมการ ป.ป.ช. ยังไม่ถือเป็นที่สิ้นสุด ผู้ถูกกล่าวหายังคงเป็นผู้บริสุทธิ์จนกว่าจะมีคำพิพากษาของศาลอันถึงที่สุด 

ป.ป.ช. ฟันอดีตอาจารย์ มธ.ทุจริตทัวร์ Mini MBA เสียหาย 2.8 ล.


น่าสนใจว่าประวัติและเส้นทางการทำงานของผู้ถูกกล่าวหาทั้ง 2 ราย ซึ่งต่างเป็นบุคลากรทางวิชาการที่มีประสบการณ์ด้านการบริหารธุรกิจ การจัดการ และการทำงานร่วมกับภาคเอกชนมาอย่างยาวนาน เป็นอย่างไรบ้าง

เปิดประวัติ ‘เอกจิตต์ จึงเจริญ’ นักวิชาการดีกรีต่างประเทศ

เอกจิตต์ จึงเจริญ

จากการตรวจสอบข้อมูลประวัติของ รองศาสตราจารย์ ดร.เอกจิตต์ จึงเจริญ หรือ Assoc. Prof. Dr. Ekachidd Chungcharoen พบว่า เป็นนักวิชาการด้านวิทยาการจัดการและการบริหารธุรกิจ สังกัดคณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ด้านการศึกษา สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี วิศวกรรมไฟฟ้า จากสถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ก่อนเดินทางไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้านวิศวกรรมไฟฟ้า ที่ Youngstown State University รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา

จากนั้นศึกษาต่อระดับปริญญาโทและปริญญาเอกด้านวิทยาการจัดการ ที่ University of Waterloo ประเทศแคนาดา โดยได้รับทุนการศึกษาจากรัฐบาลแคนาดา

สำหรับเส้นทางการทำงานในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ มีข้อมูลว่า ดำรงตำแหน่งรองศาสตราจารย์ คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี ตั้งแต่ปี 2548 และเคยดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโครงการบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต หรือ MBA ระหว่างปี 2553–2560

นอกจากบทบาทด้านการเรียนการสอนแล้ว ยังมีประสบการณ์บริหารหลักสูตรธุรกิจระดับบัณฑิตศึกษา และเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาผลงานวิชาการจำนวนมาก

นั่งบอร์ดบริษัทมหาชนหลายแห่ง

อีกด้านหนึ่งของประวัติ รศ.ดร.เอกจิตต์ ที่น่าสนใจ คือการเข้าไปดำรงตำแหน่งกรรมการบริษัทเอกชนหลายแห่ง โดยเฉพาะบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย

จากการตรวจสอบข้อมูลที่บริษัทต่าง ๆ เปิดเผย พบว่า เคยดำรงตำแหน่งสำคัญ ได้แก่

1. บริษัท ผลธัญญะ จำกัด (มหาชน) เคยดำรงตำแหน่งประธานกรรมการ กรรมการอิสระ และประธานกรรมการสรรหาและกำหนดค่าตอบแทน โดยมีข้อมูลว่าได้รับแต่งตั้งเป็นกรรมการครั้งแรกเมื่อวันที่ 12 กันยายน 2550 และดำรงตำแหน่งประธานกรรมการตั้งแต่วันที่ 19 กันยายน 2560

2. บริษัท บีเจซี เฮฟวี่ อินดัสทรี จำกัด (มหาชน) เคยดำรงตำแหน่งกรรมการอิสระและกรรมการตรวจสอบ

3. บริษัท เจ.เอส.พี. พร็อพเพอร์ตี้ จำกัด (มหาชน) เคยดำรงตำแหน่งกรรมการอิสระ กรรมการตรวจสอบ และประธานกรรมการสรรหาและพิจารณาค่าตอบแทน

4. บริษัท ชไนเดอร์อินเตอร์เนชั่นแนล จำกัด มีข้อมูลประวัติระบุว่าเคยดำรงตำแหน่งกรรมการและประธานกรรมการตรวจสอบ

5. บริษัท บีแอนด์พี อคิ โปรดักส์ จำกัด มีข้อมูลว่าเคยดำรงตำแหน่งกรรมการ ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าทุกตำแหน่งยังดำรงอยู่ในปัจจุบันหรือไม่

ข้อมูลเหล่านี้สะท้อนให้เห็นว่า รศ.ดร.เอกจิตต์ มีประสบการณ์ทั้งด้านการบริหารหลักสูตรการศึกษาระดับสูง และการกำกับดูแลกิจการบริษัทเอกชน โดยเฉพาะงานที่เกี่ยวข้องกับระบบบริหารองค์กรและการตรวจสอบภายใน

เปิดประวัติ ‘วิทยา จารุพงศ์โสภณ’ อดีตรองคณบดี ผู้เชี่ยวชาญการตลาด

วิทยา จารุพงศ์โสภณ

สำหรับนายวิทยา จารุพงศ์โสภณ ซึ่งเป็นผู้ถูกกล่าวหาอีกรายหนึ่ง พบว่าเป็นนักวิชาการด้านการตลาด มีประวัติการทำงานทั้งในมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์และภาคเอกชน

จากข้อมูลประวัติวิทยากรที่เผยแพร่ต่อสาธารณะ ระบุว่า สำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรี วิทยาศาสตรบัณฑิต สาขาเทคโนโลยีการบรรจุ เกียรตินิยม จากมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์

จากนั้นสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาโท บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต (MBA) สาขาการตลาด จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์

ส่วนการศึกษาระดับปริญญาเอก มีข้อมูลระบุว่าเคยศึกษาหลักสูตร Doctor of Business Administration (DBA) ด้านการตลาด ที่ Manchester Business School ประเทศอังกฤษ โดยเอกสารประวัติที่ตรวจพบระบุสถานะ Doctoral Candidate จึงยังต้องตรวจสอบข้อมูลการสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาเอกเพิ่มเติม

ในด้านการทำงาน นายวิทยาเคยดำรงตำแหน่งรองคณบดี คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และเป็นอาจารย์ด้านการตลาดของคณะดังกล่าว

นอกจากนี้ ยังมีประวัติเกี่ยวข้องกับการบริหารหลักสูตรประกาศนียบัตรด้านการตลาด การเป็นกรรมการโครงการบ่มเพาะธุรกิจของมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ และการสอนหลักสูตรบริหารธุรกิจสำหรับผู้บริหาร

ความเชี่ยวชาญทางวิชาการครอบคลุมเรื่องการบริหารผลิตภัณฑ์ใหม่ การบริหารตราสินค้า กลยุทธ์การกำหนดราคา การตลาดระหว่างองค์กร และการจัดการการตลาด

ผ่านงานเครือ SCG-บริษัทต่างประเทศ

เมื่อพิจารณาประวัติการทำงานภาคเอกชนของนายวิทยา พบว่ามีประสบการณ์ด้านการตลาดและการบริหารธุรกิจหลายแห่ง

ช่วงปี 2539–2545 เคยทำงานกับบริษัท สยามคราฟท์อุตสาหกรรม ในเครือ SCG ในตำแหน่งเกี่ยวข้องกับการบริหารฝ่ายขายระดับภูมิภาคและงานบริการด้านเทคนิค โดยมีข้อมูลว่าได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นแห่งปี 2545

ต่อมาช่วงปี 2545–2546 เคยทำงานกับบริษัท United Pulp and Paper Inc. ประเทศฟิลิปปินส์ ในตำแหน่งผู้ช่วยประธานบริษัทด้านการตลาด

นอกจากนี้ ยังมีประวัติเป็นที่ปรึกษาด้านการตลาดให้บริษัท พฤกษา เรียลเอสเตท จำกัด (มหาชน) รวมถึงมีประสบการณ์ทำงานหรือร่วมกิจกรรมด้านการตลาดกับองค์กรภาครัฐและเอกชนอีกหลายแห่ง

ด้านผลงานวิชาการ มีหนังสือและบทความเกี่ยวกับการบริหารการตลาด เช่น หนังสือ กลยุทธ์ราคา (Pricing & Marketing Profitability) ตีพิมพ์ปี 2556 และ กลยุทธ์การบริหารแบรนด์ (Strategic Brand Management) ตีพิมพ์ปี 2557

ประวัติดังกล่าวสะท้อนว่า นายวิทยามีประสบการณ์ทั้งในฐานะผู้บริหารการศึกษา อาจารย์ด้านการตลาด และผู้ปฏิบัติงานในภาคธุรกิจเช่นกัน

ย้อนปมจัดจ้างดูงานเช็ก 2.8 ล้าน ก่อนถูก ป.ป.ช.ชี้มูล

เมื่อย้อนกลับไปพิจารณาพฤติการณ์ในคดีตามที่สำนักงาน ป.ป.ช. เปิดเผย พบว่า จุดเริ่มต้นสำคัญเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 19 มกราคม 2560 ซึ่งมีการประชุมระหว่างนายวิทยา รศ.ดร.เอกจิตต์ และตัวแทนบริษัท อินฟินิท เจอร์นี่ จำกัด เพื่อวางแผนการเดินทางไปศึกษาดูงาน ณ สาธารณรัฐเช็ก

ต่อมาปรากฏว่ามีการดำเนินการจองตั๋วเครื่องบินและที่พักล่วงหน้า ก่อนกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างจะได้รับอนุมัติอย่างถูกต้อง

สำหรับวงเงินโครงการที่เสนอจัดจ้างจำนวน 2,808,000 บาทนั้น คณบดีไม่อนุมัติให้ใช้วิธีคัดเลือก เนื่องจากต้องดำเนินการด้วยวิธีประกวดราคาอิเล็กทรอนิกส์ หรือ e-bidding

อย่างไรก็ตาม ตามผลการไต่สวนของ ป.ป.ช. ระบุว่า มีพฤติการณ์จัดทำเอกสารเกี่ยวกับการจัดซื้อจัดจ้างภายหลัง และใช้ใบเสนอราคาจากบริษัทอื่นเป็นคู่เทียบ เพื่อให้บริษัทเอกชนที่มีการประสานงานไว้ก่อนหน้าได้รับการคัดเลือก

ต่อมาเกิดข้อพิพาทเกี่ยวกับค่าจ้าง และมีการฟ้องร้องดำเนินคดีต่อศาลแพ่ง ซึ่งศาลมีคำพิพากษาให้มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ชำระค่าจ้างแก่เอกชน โดย ป.ป.ช. ระบุความเสียหายจำนวน 2,805,200 บาท

ภายหลังการไต่สวน คณะกรรมการ ป.ป.ช. มีมติชี้มูลความผิดทางอาญาและวินัยอย่างร้ายแรงต่อผู้เกี่ยวข้อง

ทั้งนี้ มติชี้มูลความผิดของ ป.ป.ช. เป็นขั้นตอนหนึ่งในกระบวนการดำเนินคดี ยังไม่ถือเป็นคำพิพากษาถึงที่สุดว่าผู้ถูกกล่าวหากระทำความผิด โดยทุกฝ่ายยังมีสิทธิชี้แจงและต่อสู้คดีตามกฎหมาย

รศ.ดร.เอกจิตต์ จึงเจริญ และ อ.วิทยา จารุพงศ์โสภณ กล่าวต้อนรับผู้อบรมหลักสูตร Global Mini MBA รุ่นที่ 89 ในวันแรกของการเปิดอบรม ณ คณะพาณิชย์ฯ มธ.ท่าพระจันทร์ ที่มาภาพจากเพจ CONC Thammasat

บทเรียนธรรมาภิบาล : ความรู้บริหารธุรกิจ กับความรับผิดชอบต่อเงินสาธารณะ

สิ่งที่น่าสนใจจากกรณีนี้ คือผู้ถูกกล่าวหาทั้ง 2 รายต่างมีประสบการณ์ด้านการบริหารจัดการระดับสูง

รศ.ดร.เอกจิตต์ มีประวัติเป็นทั้งผู้บริหารหลักสูตร MBA และกรรมการบริษัทมหาชนหลายแห่ง โดยเฉพาะตำแหน่งกรรมการอิสระและกรรมการตรวจสอบ ซึ่งมีบทบาทสำคัญในการกำกับดูแลกิจการและระบบควบคุมภายในขององค์กร

ขณะที่นายวิทยาเคยดำรงตำแหน่งรองคณบดี มีประสบการณ์บริหารธุรกิจในภาคเอกชน และมีความเชี่ยวชาญด้านกลยุทธ์การตลาดและการบริหารจัดการ

แต่ความรู้และประสบการณ์ด้านบริหารธุรกิจไม่อาจใช้ทดแทนข้อกำหนดทางกฎหมายเกี่ยวกับการใช้จ่ายเงินของหน่วยงานรัฐได้

เพราะการจัดซื้อจัดจ้างภาครัฐมีหลักการสำคัญ คือ ต้องดำเนินการอย่างโปร่งใส เปิดโอกาสให้เกิดการแข่งขันอย่างเป็นธรรม และตรวจสอบได้ โดยเฉพาะการใช้เงินที่อยู่ภายใต้ความรับผิดชอบของมหาวิทยาลัยของรัฐ

การสอนเรื่องการบริหารจัดการที่ดี กับการปฏิบัติตามหลักธรรมาภิบาลในการใช้เงินสาธารณะ เป็นเรื่องที่ต้องเดินไปด้วยกัน

สิ่งที่สังคมควรติดตามต่อจากนี้ ไม่ใช่เพียงผลคดีของบุคคลทั้งสอง แต่รวมถึงบทเรียนที่มหาวิทยาลัยจะนำไปปรับปรุงระบบการจัดซื้อจัดจ้าง เพื่อไม่ให้ความผิดพลาดในกระบวนการบริหารกลายเป็นภาระทางการเงินของหน่วยงานรัฐในอนาคต