การที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจอร์เจียเริ่มต้นการสอบสวนด้วยมาตรา 115 ในคดีการเสียชีวิตของ "ฮลุน โซโล่" จึงไม่ได้หมายความว่าทางการได้ด่วนสรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตายแล้ว แต่เป็นการเปิดช่องทางให้กระบวนการสอบสวนสามารถเดินหน้าได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย และสามารถรวบรวมหลักฐานสำคัญเพื่อพิสูจน์ความจริงของสาเหตุการเสียชีวิต โดยที่ยังคงเปิดกว้างสำหรับความเป็นไปได้ทุกประการ
สืบเนื่องจากการเสียชีวิตของ "ฮลุน โซโล่" หรือ นายชาญวิทย์ บล็อกเกอร์ท่องเที่ยวชาวไทยชื่อดังที่ถูกพบร่างไร้วิญญาณภายในห้องพักโรงแรมแห่งหนึ่ง ณ กรุงทบิลิซี ประเทศจอร์เจีย เมื่อวันที่ 14 กรกฎาคม 2569 ที่ผ่านมา เจ้าหน้าที่ตำรวจได้มีการดำเนินการสอบสวนโดยใช้มาตรา 115 แห่งประมวลกฎหมายอาญาจอร์เจีย ซึ่งเป็นข้อหาเกี่ยวกับการผลักดันหรือนำพาผู้อื่นให้ฆ่าตัวตาย อย่างไรก็ตาม จากข่าวนี้ กระแสสังคมเริ่มเกิดความเข้าใจผิดและแสดงความกังวลอย่างว่า ทางการจอร์เจียกำลังด่วนสรุปสาเหตุการเสียชีวิตว่าเป็นการฆ่าตัวตาย เพื่อปัดความรับผิดชอบในกรณีที่อาจเป็นคดีฆาตกรรม หรือเพื่อลดทอนความสำคัญของคดี
จากกรณีดังกล่าว สำนักข่าว Next News จึงขอนำเสนอข้อมูลเกี่ยวกับมาตรา 115 ซึ่งมีนัยยะสำคัญและบทบาทในกระบวนการยุติธรรมของจอร์เจีย มีรายละเอียดังต่อไปนี้
มาตรา 115 แห่งประมวลกฎหมายอาญาจอร์เจีย: ข้อหาการนำพาไปสู่การฆ่าตัวตาย
มาตรา 115 แห่งประมวลกฎหมายอาญาจอร์เจีย กำหนดให้การกระทำที่นำพาบุคคลอื่นไปสู่การฆ่าตัวตาย หรือความพยายามในการฆ่าตัวตายนั้น ถือเป็นความผิดทางอาญา ผู้ที่กระทำความผิดในลักษณะนี้จะต้องรับโทษตามกฎหมาย ซึ่งหมายถึงบุคคลที่ทำให้ผู้อื่นต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้าย ทั้งทางร่างกายหรือจิตใจ จนบุคคลนั้นตัดสินใจจบชีวิตตนเอง หรือพยายามที่จะจบชีวิตตนเอง
องค์ประกอบสำคัญของการกระทำผิดตามมาตรา 115 คือ จะต้องมีเหตุการณ์การฆ่าตัวตายหรือความพยายามในการฆ่าตัวตายเกิดขึ้นจริง และต้องมีความเชื่อมโยงเชิงสาเหตุ (causal link) ระหว่างการกระทำของผู้ต้องหากับการตัดสินใจฆ่าตัวตายของเหยื่อ การเตรียมการหรือเพียงแค่มีเจตนาที่จะฆ่าตัวตายโดยที่ยังไม่มีการกระทำใดๆ เกิดขึ้นจริง จะยังไม่ถือเป็นความผิดตามมาตรานี้ แต่หากมีการพยายามฆ่าตัวตายเกิดขึ้นจริงแล้ว ความผิดก็ถือว่าสำเร็จสมบูรณ์ตั้งแต่ขั้นพยายามนั้น
ตามกฎหมายจอร์เจีย การกระทำผิดตามมาตรา 115 ยังมีปัจจัยที่อาจทำให้น้ำหนักโทษเพิ่มขึ้น ตัวอย่างเช่น การกระทำที่เกิดขึ้นโดยมีแรงจูงใจจากประเด็นทางเพศ (gender) หรือการนำพาบุคคลที่ยังเป็นเยาว์วัย หรือผู้ที่สภาพจิตไม่สมประกอบไปสู่การฆ่าตัวตาย ซึ่งในกรณีหลังนี้ อาจถูกพิจารณาเทียบเท่ากับการฆาตกรรมโดยใช้วิธีทางอ้อม หรือการบังคับทางกายภาพที่ทำให้บุคคลไม่สามารถแสดงเจตนาของตนเองได้ (เช่น การผลักดันให้ตกอยู่ในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง)
ความแตกต่างระหว่างมาตรา 108 (ฆาตกรรม) และมาตรา 115 (นำพาไปสู่การฆ่าตัวตาย)
เพื่อให้เข้าใจถึงบริบทของมาตรา 115 ได้ดียิ่งขึ้น ควรเปรียบเทียบกับมาตรา 108 ซึ่งเป็นข้อหาฆาตกรรมโดยเจตนา ความแตกต่างที่สำคัญระหว่างสองมาตรานี้อยู่ที่ลักษณะของการกระทำและความเป็นผู้ริเริ่ม:
มาตรา 108 (ฆาตกรรมโดยเจตนา): ผู้กระทำผิดเป็นผู้ลงมือโดยตรงในการกระทำที่นำไปสู่การเสียชีวิตของเหยื่อ เช่น การยิงปืนใส่เหยื่อ ผู้กระทำเป็นผู้ก่อเหตุให้เหยื่อเสียชีวิตโดยตรง ไม่ได้นำพาให้เหยื่อจบชีวิตตนเอง
มาตรา 115 (นำพาไปสู่การฆ่าตัวตาย): ผู้กระทำผิดไม่ได้ลงมือสังหารเหยื่อโดยตรง แต่เป็นผู้ริเริ่มหรือสร้างสถานการณ์ ผลักดัน หรือชักนำให้เหยื่อต้องตัดสินใจจบชีวิตตนเองด้วยมือของตนเอง ผู้กระทำเป็นต้นเหตุที่นำไปสู่การฆ่าตัวตาย แต่ไม่ใช่ผู้ลงมือสังหารโดยตรง
ดังนั้น ในกรณีของมาตรา 115 แม้ผู้กระทำจะไม่ใช่ฆาตกรโดยตรง แต่ก็ถือว่าเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เหยื่อเสียชีวิต โดยผ่านการตัดสินใจของเหยื่อเอง
มาตรา 115 ในฐานะ "ขั้นตอนมาตรฐาน" ในคดีที่ยังไม่ทราบสาเหตุแน่ชัด
ในทางปฏิบัติทางกฎหมายของจอร์เจีย มาตรา 115 ได้รับการพิจารณาว่าเป็น "ขั้นตอนมาตรฐาน" (Standard Procedure) ในการสอบสวนคดีที่มีการเสียชีวิตโดยที่ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัดอย่างเป็นทางการ การใช้มาตรานี้ในเบื้องต้น เปิดโอกาสให้พนักงานสอบสวนมีอำนาจตามกฎหมายในการดำเนินการต่างๆ ที่จำเป็นต่อการรวบรวมหลักฐานอย่างละเอียด เช่น การตรวจค้น การยึดทรัพย์สินที่เกี่ยวข้อง การตรวจสอบกล้องวงจรปิดในบริเวณที่เกิดเหตุ และที่สำคัญที่สุดคือ การส่งศพไปผ่าชันสูตรพลิกศพโดยละเอียด ซึ่งรวมถึงการตรวจหาสารพิษในร่างกาย หากผลการชันสูตรพลิกศพหรือผลทางนิติเวชวิทยาพบหลักฐานที่บ่งชี้ว่ามีการใช้สารพิษ หรือมีร่องรอยของการฆาตกรรมอย่างชัดเจน เจ้าหน้าที่ตำรวจจะทำการยกระดับคดีเป็นมาตรา 108 (ฆาตกรรมโดยเจตนา) ทันที
ดังนั้น การที่เจ้าหน้าที่ตำรวจจอร์เจียเริ่มต้นการสอบสวนด้วยมาตรา 115 ในคดีการเสียชีวิตของ "ฮลุน โซโล่" จึงไม่ได้หมายความว่าทางการได้ด่วนสรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตายแล้ว แต่เป็นการเปิดช่องทางให้กระบวนการสอบสวนสามารถเดินหน้าได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย และสามารถรวบรวมหลักฐานสำคัญเพื่อพิสูจน์ความจริงของสาเหตุการเสียชีวิต โดยที่ยังคงเปิดกว้างสำหรับความเป็นไปได้ทุกประการ
