หยาดเหงื่อประวัติศาสตร์

จารจดไว้จดจำ 

เป็นตำนานอันเกรียงไกร 

วอลเลย์บอลหญิงไทย 

บรรเจิดใจในวันวาร 

แขนนี้ใช่แขนอ่อน 

แขนเหยียดยันเป็นปราการ 

บล็อคบอลอย่างเชี่ยวชาญ 

หมายห้ำหั่นก็หักหาย 

ขานี้ใช่ขาเพรียว 

เป็นพลังแรงเรียงราย 

หยัดยืนประคองกาย 

เป็นประกันประจันประจำ 

มือนี้ไม่นวลเนียน 

เข้าตีตบสยบย้ำ 

ลูกเสิร์ฟอันแม่นยำ 

พิฆาตศึกทำคะแนน 

ร่างนี้มีลุกล้ม 

ล้มแล้วลุกสู้สุดแสน 

เป็นแก่นและเป็นแกน 

ทรหดเหลือกำลัง 

ตานี้ใช่ตาหวาน 

ประกายตาคือความหวัง 

บางคราอาจพลาดพลั้ง 

ไม่แพ้พ่ายไม่หน่ายหนี  

ยิ้มนี้ใช่ยวนเย้า 

เป็นยิ้มแย้มแต้มไมตรี 

ยิ้มสู้ในทุกที่ 

ทุกท่วงท่าสง่างาม 

ใจนี้ไม่ถอดใจ 

ใจฮึดสู้ทุกเขตคาม 

หาญกล้าทุกโมงยาม 

ประจักษ์แจ้งในน้ำใจ 

หยาดเหงื่อประวัติศาสตร์ 

เป็นบันทึกประกาศชัย 

เคลื่อนธงประเทศไทย 

ประดับไว้โอลิมปิค . 

หมายเหตุ      คำบันดาลใจ 

วอลเลย์บอลหญิงไทยไปโอลิมปิค 

1 กันยายน 2569