บางครั้ง เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันในชีวิตอาจกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เราค้นพบสิ่งสำคัญที่สุด โดยที่เราไม่เคยคาดคิดมาก่อน ในปี ค.ศ. 1998 ฟีลดิง มาร์แชลล์ (Fielding Marshall) เป็นนักศึกษาปีสุดท้าย คณะมานุษยวิทยา มหาวิทยาลัยเวอร์จิเนีย ในช่วงเวลาที่เพื่อนร่วมรุ่นหลายคนเริ่มมีงานทำและมองเห็นอนาคตของตัวเองแล้ว แต่สำหรับฟีลดิงกลับเป็นช่วงเวลาที่ชีวิตเต็มไปด้วยความสับสนและความไม่แน่นอน
เขาเพิ่งผ่านความสูญเสียครั้งใหญ่จากการเสียชีวิตของลูกสาวตั้งแต่แรกเกิด ซึ่งเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้ความสัมพันธ์กับแฟนสาวต้องสิ้นสุดลง นอกจากความโศกเศร้าที่ต้องแบกรับแล้ว เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อเรียนจบแล้วจะเดินไปทางไหนต่อ เพื่อเยียวยาจิตใจตัวเองฟีลดิงตัดสินใจรับสุนัขพันธุ์ลาบราดอร์ รีทรีฟเวอร์ สีขาวนวล จากศูนย์พักพิงสุนัขจรจัดมาเลี้ยง พร้อมตั้งชื่อว่า “ก็องเกอร์” (Gonker) ซึ่งเป็นชื่อที่ฟังดูแปลกไม่น้อยจนคนรอบข้างอดสงสัยไม่ได้ว่า เจ้าของกับสุนัขใครจะเพี้ยนกว่ากัน1/
แต่ไม่นานนัก ก็องเกอร์ได้กลายเป็นขวัญใจของทุกคน มันเป็นสุนัขแสนรู้ ขี้เล่น และ
ช่างเอาอกเอาใจ เดินตามฟีลดิงไปถึงห้องเรียน วิ่งเล่นไปทั่วบริเวณมหาวิทยาลัย จนกลายเป็นที่รู้จักของนักศึกษาและอาจารย์ หลายคนสนุกกับการโยนกิ่งไม้หรือลูกบอลให้มันวิ่งไปคาบกลับมา
แต่ความสามารถพิเศษที่ทำให้ทุกคนประทับใจคือ การคาบโดนัทขึ้นไปสะบัดกลางอากาศแล้วกระโดดรับกลับมาได้อย่างแม่นยำ จากสุนัขที่ไม่มีใครต้องการในวันแรกก็องเกอร์กลายเป็นสุนัขที่ทุกคนหลงรัก
และที่สำคัญ มันช่วยเติมเต็มหัวใจที่บอบช้ำของฟีลดิงให้กลับมามีความสุขได้อีกครั้ง
อย่างไรก็ดี แม้จะมีเพื่อนสี่ขาเป็นกำลังใจ ฟีลดิงยังค้นหาตัวเองไม่พบ ชีวิตยังคงไร้ทิศทาง แม้แต่วันรับปริญญายังตื่นไม่ทัน ปล่อยให้พ่อแม่คือ จอห์นและเวอร์จิเนีย มาร์แชลล์ ซึ่งขับรถมาไกลกว่า 6 ชั่วโมง เพื่อร่วมแสดงความยินดี ต้องรอเก้อ
หลังเรียนจบ ฟีลดิงจึงย้ายไปเช่าอะพาร์ตเมนต์ใกล้บ้านพ่อแม่ระหว่างรอหางานทำ โดยมีก็องเกอร์เป็นเพื่อนคู่ใจไปด้วย เจ้าสุนัขตัวนี้รู้จักประจบประแจงและเอาอกเอาใจคนเก่ง จนในที่สุดพ่อแม่ของเขา
ตกหลุมรักมัน กลายเป็นสมาชิกสำคัญของครอบครัวมาร์แชลล์ไปโดยปริยาย
แต่แล้ววันหนึ่ง ก็องเกอร์กลับนอนซึม ไม่ยอมกินอาหารและไม่สนใจใคร ครอบครัวจึงรีบพาไปพบสัตวแพทย์ ก่อนจะพบว่ามันป่วยเป็นโรคแอดดิสัน (Addison’s Disease) ซึ่งเกิดจากต่อมหมวกไตทำงานบกพร่อง ทำให้ร่างกายผลิตฮอร์โมนบางชนิดได้ไม่เพียงพอ โรคนี้ทำให้สุนัขมีอาการอ่อนเพลีย เบื่ออาหาร น้ำหนักลด และอาจเกิดภาวะวิกฤตที่เป็นอันตรายถึงชีวิตได้ หากไม่ได้รับการรักษาอย่างเหมาะสม ก็องเกอร์จึงจำเป็นต้องได้รับยาฉีดควบคุมอาการเป็นประจำทุกเดือน (โรคแอดดิสันไม่ได้เกิดขึ้นเฉพาะในสุนัขเท่านั้น มนุษย์สามารถเป็นโรคนี้ได้เช่นกัน)
การค้นพบอาการป่วยยิ่งทำให้ทุกคนในครอบครัวเป็นห่วงและผูกพันกับก็องเกอร์มากขึ้น โดยเฉพาะเวอร์จิเนีย ผู้เป็นแม่ซึ่งเคยสูญเสียสุนัขที่เลี้ยงไว้ในช่วงวัยเด็ก แต่ไม่มีใครคาดคิดว่า
วันหนึ่งพวกเขาจะต้องออกตามหาสมาชิกสี่ขาของครอบครัวอย่างเอาเป็นเอาตาย
เหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อฟีลดิงและเนต เพื่อนสนิทสมัยเรียนมหาวิทยาลัยพาก็องเกอร์ในวัย 6 ขวบ ไปเดินเล่นบนเส้นทางแอปพาเลเชียน เทรล (Appalachian Trail) ซึ่งเป็นเส้นทางเดินป่าระยะไกล
ที่มีชื่อเสียงของสหรัฐฯ ทอดยาวจากรัฐจอร์เจียทางตอนใต้ ไปจนถึงรัฐเมนทางตอนเหนือ ผ่านพื้นที่ธรรมชาติ 14 รัฐ รวมระยะทางประมาณ 3,537 กิโลเมตร
ระหว่างเดินป่า เมื่อก็องเกอร์เห็นสุนัขจิ้งจอก มันจึงวิ่งไล่ตามไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหายลับเข้าไปในป่า และไม่กลับมาอีกเลย จากวินาทีนั้น ชีวิตของฟีลดิงและคนในครอบครัวได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
การตามหาก็องเกอร์ไม่ใช่เรื่องที่จะรอได้ เพราะมันจำเป็นต้องได้รับยาฉีดควบคุมโรคแอดดิสันทุกเดือน หากปล่อยไว้นานเกินไปอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต เวอร์จิเนียจึงเปลี่ยนบ้านให้กลายเป็นศูนย์บัญชาการค้นหา จัดตั้งวอร์รูม ทำโปสเตอร์ประกาศตามหาพร้อมหมายเลขโทรศัพท์ ติดต่อหน่วยงานและสถานที่ต่าง ๆ รวมทั้งเขียนเรื่องราวของก็องเกอร์ส่งให้หนังสือพิมพ์ท้องถิ่นช่วยเผยแพร่ ขณะที่
ฟีลดิงกับพ่อออกเดินทางเข้าไปในป่าเพื่อตามหาร่องรอยของสุนัขตัวโปรดอย่างไม่ย่อท้อ เป็นเวลานานกว่าสองสัปดาห์
สิ่งที่น่าประทับใจคือ การค้นหาครั้งนี้ไม่ได้จำกัดอยู่เพียงสมาชิกในครอบครัวอีกต่อไป เมื่อข่าวของก็องเกอร์แพร่กระจายออกไป ผู้คนในชุมชนต่างช่วยกันตามหา รวมถึงคนจากต่างถิ่นและต่างประเทศ
ที่ทราบข่าว ต่างส่งอีเมลมาให้คำแนะนำ เช่น การนำสุนัขตัวอื่นที่เคยอยู่ในศูนย์พักพิงเดียวกันมาช่วยค้นหา เพราะเชื่อว่าก็องเกอร์อาจจำกลิ่นและเพื่อนเก่าของมันได้ คนที่ไม่น่าจะเข้ามาเกี่ยวข้องกับการค้นหา
ก็ยังยื่นมือเข้ามาช่วย ทั้งกลุ่มนักขี่มอเตอร์ไซค์ นักเดินป่า และแม้แต่คนพเนจรที่ใช้ชีวิตอยู่ตามป่าเขา ทุกคนต่างมีเป้าหมายเดียวกันคือ ช่วยพาก็องเกอร์กลับบ้าน
ในที่สุด มีคนพบก็องเกอร์หลงเข้าไปอยู่ในป่าทึบ ห่างจากจุดที่มันหายตัวไปกว่า 100 กิโลเมตร โชคดีที่การค้นพบเกิดขึ้นทันเวลา ทำให้มันได้รับยารักษาและกลับมามีสุขภาพดีอีกครั้ง หลังจากวันนั้น ก็องเกอร์ได้รับการดูแลอย่างดีจากครอบครัวมาร์แชลล์ และใช้ชีวิตอยู่กับพวกเขาอีก 5 ปี ก่อนจะเสียชีวิตในวัย 11 ปี เมื่อปี ค.ศ. 2003
เรื่องราวของก็องเกอร์อาจดูเหมือนเป็นเพียงเรื่องราวการตามหาสุนัขที่พลัดหลง แต่สิ่งที่มีความหมายมากกว่านั้นคือ ความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นตลอดช่วงเวลาที่ร่วมกันค้นหา
จอห์นผู้เป็นพ่อมองว่า ลูกชายยังสับสนกับชีวิต ไม่สามารถค้นหาตัวเองได้ว่าจะทำอะไรในอนาคต ในขณะที่ฟีลดิงเองก็รู้สึกผิดหวังที่ไม่สามารถทำให้พ่อแม่ภาคภูมิใจได้ ไม่มีงานทำ และยังต้องพึ่งพา
พ่อแม่อยู่ แต่ระหว่างการเดินทางค้นหาก็องเกอร์ ทั้งสองได้พบกับกลุ่มวัยรุ่นที่กำลังเดินป่า และมีโอกาสพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันมีเด็กคนหนึ่งพูดขึ้นมาว่า “จะมีพ่อสักกี่คนที่ยอมออกเดินป่าเพื่อ
ลูกตัวเอง ไม่ใช่พ่อผมแน่ ๆ เขาคิดว่าทุกอย่างที่ผมทำล้วนเป็นเรื่องงี่เง่า ไม่ว่าจะเป็นการเขียนเพลงหรือบทละครเวที คุณมาร์แชลล์ พวกเราทุกคนเกิดในปี ค.ศ. 2000 เป็นคนรุ่นแรกของสหัสวรรษใหม่
เราเติบโตมากับเทคโนโลยีที่เปลี่ยนแปลงไป และอาจมีชีวิตยืนยาวกว่าเดิมมาก เราจึงมีเวลาและประสบการณ์ชีวิตที่จะเรียนรู้และส่งต่อให้คนรุ่นต่อไป บางคนรู้ตั้งแต่ต้นว่าตัวเองต้องการอะไร แต่บางคนยังไม่รู้ อย่างผมกับเพื่อน ๆ พวกเราทุกคน ต่างกำลังเดินอยู่บนเส้นทางชีวิต เพียงแต่บางคนอาจอยากใช้เวลารออีกสักหน่อย ก่อนจะก้าวออกเดินเท่านั้นเอง”
คำพูดของเด็กหนุ่มคนนี้ทำให้จอห์นฉุกคิด และกลับมาทบทวนความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับลูกชาย ในค่ำคืนหนึ่งระหว่างการเดินทาง จอห์นจึงตัดสินใจเปิดใจพูดกับฟีลดิงถึงความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองว่า “พ่อไม่ได้ภูมิใจในเสื้อผ้าที่ลูกใส่ หรือการที่ลูกต้องไปอาศัยอยู่ในกระท่อม เพราะสิ่งเหล่านั้นเป็นเพียงสิ่งของภายนอก แต่พ่อภูมิใจในตัวตนของลูกที่ลูกเป็นคนมีน้ำใจ โอบอ้อมอารีกับทุกคน เป็นคนสนุกสนาน มีอารมณ์ขัน และเปี่ยมด้วยความรัก พ่อภูมิใจในตัวคนที่ช่วยชีวิตสุนัขจากศูนย์พักพิง และหาบ้านให้มันได้มีชีวิตที่ดี พ่อภูมิใจในตัวคนที่ยอมเดินฝ่าความมืด ทั้งที่เท้าเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือด ก่อนจะยอมแพ้ในการตามหาสิ่งที่ตัวเองรัก เพราะฉะนั้น หากถามว่าพ่อภูมิใจในตัวลูกไหม คำตอบคือ พ่อภูมิใจในตัวลูกเสมอ”
เมื่อสิ้นเสียงของพ่อ ทั้งสองต่างโผเข้ากอดกัน เป็นช่วงเวลาที่ความรู้สึกซึ่งเก็บกดอยู่ในใจมานานได้รับการปลดปล่อย และอดีตที่เคยสร้างกำแพงระหว่างกันค่อย ๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง
คลิกดูตัวอย่างภาพยนตร์ Dog Gone
ฟีลดิงกับก็องเกอร์1/
หนังสือ Dog Gone
จากวันนั้น ความสัมพันธ์ของพ่อกับลูกได้เปลี่ยนไป จากความไม่เข้าใจและความคาดหวังกลายเป็นความรักและการยอมรับในตัวตนของกันและกัน ส่วนฟีลดิงเองเริ่มค้นพบสิ่งที่ตัวเองรัก แม้จะต้องเข้ารับการผ่าตัดลำไส้ใหญ่จากอาการเจ็บป่วยที่กำเริบขึ้นในช่วงเหตุการณ์ตามหาก็องเกอร์ แต่ประสบการณ์ครั้งนั้น ทำให้เขารู้ว่าตัวเองรักธรรมชาติและการใช้ชีวิตกลางแจ้ง ในเวลาต่อมาเขากลายเป็นครูสอนพายเรือคายัค ย้ายไปใช้ชีวิตที่ประเทศชิลี แต่งงานและมีลูก 2 คน ครอบครัวใช้ชีวิตอย่างมีความสุขและอบอุ่น
ชีวิตของคนเราคล้ายกับเส้นทางเดินป่าแอปพาเลเชียน เทรล ที่ทอดยาวผ่านภูเขาและป่าไม้ บางคนรู้ว่าจะเดินไปทางไหน บางคนยังหลงทาง บางคนเดินเร็ว บางคนอยากหยุดพักนานหน่อย แต่ไม่ว่าเราจะใช้เวลาเท่าไร สิ่งสำคัญอาจไม่ใช่การไปถึงจุดหมายให้เร็วที่สุด หากแต่อยู่ที่ว่า ระหว่างทางนั้น เราได้พบอะไร และมีใครร่วมเดินทางไปกับเราบ้าง
บางครั้ง การออกเดินทางเพื่อตามหาสิ่งที่เรารัก อาจทำให้เราค้นพบความรักที่อยู่ใกล้ตัวเรา
มาตลอด เรื่องราวของฟีลดิง ก็องเกอร์ และครอบครัวมาร์แชลล์ ได้รับการถ่ายทอดเป็นหนังสือ
ชื่อ Dog Gone: A Lost Pet’s Extraordinary Journey เขียนโดย พอลส์ เตาตองฮี (Pauls Toutonghi) พี่เขยของฟีลดิง ก่อนจะถูกนำมาสร้างเป็นภาพยนตร์เรื่อง Dog Gone ออกฉายทาง Netflix ในปี
ค.ศ. 2023
