บทเรียนข้าราชการไทย (31): แบ่งซื้อจ้างผิดระเบียบ แต่ไม่ใช่ทุจริตเสมอไป

เปิดอุทาหรณ์บทเรียนข้าราชการไทย! อดีต ผอ.วิทยาลัยการอาชีพแม่สอด ถูก ป.ป.ช.ชี้มูลทุจริต หลังแบ่งซื้อวัสดุห้องคอมพิวเตอร์เกือบ 2.7 แสนบาทเป็น 3 ครั้ง ก่อนถูกลงโทษไล่ออกจากราชการ แต่ศาลปกครองสูงสุดชี้ แม้แบ่งซื้อผิดระเบียบจริง กลับไม่พบหลักฐานว่ามีเจตนาแสวงหาประโยชน์มิชอบ พิพากษาเพิกถอนคำสั่งไล่ออก วางบทเรียนสำคัญ “ผิดระเบียบ” กับ “ทุจริต” ต้องแยกให้ออก!

การจัดซื้อจัดจ้างของหน่วยงานราชการเป็นเรื่องที่มีกฎหมายและระเบียบควบคุมอย่างเข้มงวด เพราะเกี่ยวข้องกับการใช้เงินของแผ่นดิน ซึ่งมาจากภาษีของประชาชน

เหตุผลสำคัญที่ต้องมีกฎเกณฑ์เหล่านี้ ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เจ้าหน้าที่รัฐใช้อำนาจเลือกซื้อสินค้า หรือว่าจ้างเอกชนตามใจชอบ จนอาจเกิดการเอื้อประโยชน์ให้คนใกล้ชิดหรือพวกพ้อง

โดยเฉพาะพฤติการณ์ที่เรียกว่า “แบ่งซื้อแบ่งจ้าง” ซึ่งหมายถึงการแยกการซื้อหรือการจ้างที่ควรดำเนินการพร้อมกันออกเป็นหลายครั้ง เพื่อลดวงเงินให้สามารถใช้วิธีจัดซื้อจัดจ้างที่มีขั้นตอนน้อยกว่า หรือทำให้อำนาจอนุมัติเปลี่ยนแปลงไป

แต่คำถามสำคัญคือ หากข้าราชการคนหนึ่งแบ่งซื้อแบ่งจ้างผิดระเบียบจริง จะต้องถือว่าเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ราชการ และถูกไล่ออกทันทีหรือไม่?

คำตอบจากแนวคำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดในคดีหนึ่ง คือ การทำผิดระเบียบกับการทุจริตต่อหน้าที่ราชการเป็นคนละเรื่องกัน และต้องพิจารณาพยานหลักฐานให้ครบองค์ประกอบความผิด

เป็นคดีอดีตผู้อำนวยการวิทยาลัยการอาชีพแม่สอด จังหวัดตาก ซึ่งถูกลงโทษไล่ออกจากราชการ หลังถูกคณะกรรมการ ป.ป.ช. ชี้มูลความผิดฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการ มาเป็นบทเรียนสำหรับข้าราชการและเจ้าหน้าที่รัฐทั่วประเทศ

เพราะคดีนี้ไม่ได้มีเพียงเรื่องการแบ่งซื้อแบ่งจ้างเท่านั้น แต่ยังมีประเด็นสำคัญเกี่ยวกับอำนาจการชี้มูลความผิดของ ป.ป.ช. การลงโทษทางวินัยของผู้บังคับบัญชา และการคุ้มครองสิทธิของผู้ถูกกล่าวหาอีกด้วย

จุดเริ่มต้น! ซื้อวัสดุห้องคอมพิวเตอร์ 2.7 แสนบาท แบ่งเป็น 3 ครั้ง

เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อปี 2557 ขณะที่นาย จ. ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการวิทยาลัยการอาชีพแม่สอด

เมื่อวันที่ 27 มกราคม 2557 นาย จ. ได้อนุมัติโครงการติดตั้งระบบเครือข่ายและระบบไฟฟ้าสำหรับห้องปฏิบัติการคอมพิวเตอร์ จำนวน 6 ห้อง ใช้งบประมาณบำรุงการศึกษา 269,950 บาท

ตามระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรีว่าด้วยการพัสดุ พ.ศ. 2535 ซึ่งใช้บังคับอยู่ในขณะนั้น การจัดซื้อจัดจ้างที่มีวงเงินเกิน 100,000 บาท แต่ไม่เกิน 2 ล้านบาท ต้องดำเนินการด้วยวิธีสอบราคา

แต่การจัดซื้อวัสดุสำหรับโครงการดังกล่าวกลับถูกแยกออกเป็น 3 ครั้ง โดยใช้วิธีตกลงราคา ซึ่งเป็นวิธีที่ใช้กับวงเงินไม่เกิน 100,000 บาท ดังนี้

ครั้งที่ 1 วันที่ 27 มกราคม 2557 วงเงิน 82,620 บาท
ครั้งที่ 2 วันที่ 16 พฤษภาคม 2557 วงเงิน 98,480 บาท
ครั้งที่ 3 วันที่ 23 มิถุนายน 2557 วงเงิน 88,580 บาท

การจัดซื้อทั้ง 3 ครั้งดำเนินการจากร้านสหเอ็นจิเนียร์ริ่ง ซึ่งมีบุคคลที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของนาย จ. เป็นหุ้นส่วน

นอกจากนี้ ยังมีการอนุมัติโครงการปรับปรุงห้องเรียนคอมพิวเตอร์เพิ่มเติมอีก 34,400 บาท และจัดซื้อวัสดุเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน 2557 จากร้านเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม ในส่วนของงบประมาณเพิ่มเติม 34,400 บาท ศาลปกครองสูงสุดเห็นว่าเป็นการอนุมัติงบประมาณเพิ่มเติมภายหลัง จึงไม่สามารถนำมารวมกับวงเงินที่ได้รับอนุมัติในโครงการครั้งแรกเพื่อพิจารณาเรื่องการแบ่งซื้อแบ่งจ้างได้

ส่วนโครงการแรกนั้น ศาลเห็นว่ามีการแบ่งซื้อจริง เพราะเป็นงานที่สามารถคำนวณปริมาณวัสดุและจัดซื้อพร้อมกันได้ตั้งแต่ต้น

ป.ป.ช. ชี้มูลทุจริต ก่อนถูกปลดและเพิ่มโทษเป็นไล่ออก

ต่อมาคณะกรรมการ ป.ป.ช. ได้ดำเนินการไต่สวนข้อเท็จจริง และมีมติเมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 ชี้มูลความผิดนาย จ. ทั้งทางอาญาและทางวินัย

ในส่วนความผิดทางวินัย ป.ป.ช. เห็นว่าการแบ่งซื้อวัสดุออกเป็นหลายครั้งเป็นการหลีกเลี่ยงวิธีสอบราคา และมีพฤติการณ์เอื้อประโยชน์ให้ร้านค้าที่เข้ามาเป็นคู่สัญญา

จึงชี้มูลความผิดวินัยอย่างร้ายแรง ฐานปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยมิชอบ เพื่อให้ตนเองหรือผู้อื่นได้รับประโยชน์ที่มิควรได้ อันเป็นการทุจริตต่อหน้าที่ราชการ

เมื่อเรื่องเข้าสู่กระบวนการพิจารณาโทษทางวินัย อ.ก.ค.ศ. สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กลับเห็นว่าพฤติการณ์ของนาย จ. เป็นการไม่ปฏิบัติตามระเบียบพัสดุ แต่ไม่ปรากฏว่าเรียกรับหรือได้รับผลประโยชน์อันมิควรได้

จึงพิจารณาลงโทษในฐานจงใจไม่ปฏิบัติตามกฎหมายและระเบียบของทางราชการ อันเป็นเหตุให้เกิดความเสียหายแก่ราชการอย่างร้ายแรง และมีคำสั่งที่ 1971/2561 ลงวันที่ 6 ธันวาคม 2561 ให้ปลดนาย จ. ออกจากราชการ

แต่เรื่องไม่ได้จบเพียงเท่านี้

ต่อมา อ.ก.ค.ศ. วิสามัญเกี่ยวกับวินัยและการออกจากราชการ ซึ่งทำการแทน ก.ค.ศ. เห็นว่าการลงโทษปลดออกยังไม่เหมาะสมและไม่เป็นไปตามมาตรฐานการลงโทษ

จึงให้เพิ่มโทษเป็นไล่ออกจากราชการ ตามฐานความผิดทุจริตต่อหน้าที่ที่ ป.ป.ช. ชี้มูลไว้

สำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษาจึงออกคำสั่งที่ 1277/2562 ลงวันที่ 18 กรกฎาคม 2562 เพิ่มโทษนาย จ. จากปลดออกเป็นไล่ออกจากราชการ

ความแตกต่างของโทษทั้งสองสถานนี้มีความสำคัญ เพราะผู้ถูกปลดออกกับผู้ถูกไล่ออกจากราชการมีสิทธิประโยชน์ตามกฎหมายแตกต่างกัน โดยเฉพาะเรื่องบำเหน็จบำนาญ

คดีอาญาพบผิดมาตรา 157 แต่ไม่พบหลักฐานทุจริต

อีกด้านหนึ่ง คดีนี้มีการดำเนินคดีอาญาต่อศาลอาญาคดีทุจริตและประพฤติมิชอบภาค 6 คดีหมายเลขดำที่ อท 57/2561 คดีหมายเลขแดงที่ อท 46/2562

ศาลอาญาคดีทุจริตฯ ภาค 6 วินิจฉัยว่า การดำเนินโครงการของนาย จ. เป็นการกระทำโดยสุจริตเพื่อให้การจัดการศึกษาบรรลุผล แต่มีการรวบรัดขั้นตอนและฝ่าฝืนระเบียบพัสดุ

การไม่ดำเนินการตามวิธีสอบราคาทำให้หน่วยงานเสียโอกาสในการแข่งขันราคา ซึ่งอาจทำให้ได้ราคาจัดซื้อที่ต่ำกว่าวงเงินที่ตั้งไว้

ศาลจึงเห็นว่าเป็นความผิดฐานปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบเพื่อให้เกิดความเสียหาย ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 157

อย่างไรก็ตาม ศาลไม่พบพยานหลักฐานว่านาย จ. ร่วมกับเจ้าหน้าที่หรือบุคคลอื่นกระทำการทุจริตในกระบวนการจัดซื้อจัดจ้าง

จึงพิพากษายกฟ้องในข้อหาตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 151 และความผิดตามมาตรา 12 แห่งพระราชบัญญัติว่าด้วยความผิดเกี่ยวกับการเสนอราคาต่อหน่วยงานของรัฐ พ.ศ. 2542

คงลงโทษในความผิดตามมาตรา 157 เพียงบทเดียว

จุดสำคัญคือ แม้ศาลอาญาจะเห็นว่ามีการปฏิบัติหน้าที่โดยมิชอบ แต่ไม่ได้หมายความว่ามีหลักฐานเพียงพอที่จะรับฟังว่าผู้กระทำมีเจตนาทุจริตเพื่อแสวงหาผลประโยชน์โดยมิชอบเสมอไป

ศาลปกครองสูงสุดชี้ ป.ป.ช. มีอำนาจชี้มูล ผู้บังคับบัญชาไม่ต้องสอบใหม่

หลังถูกลงโทษ นาย จ. ได้นำคดีมาฟ้องต่อศาลปกครอง โดยโต้แย้งว่าการลงโทษทางวินัยไม่ชอบด้วยกฎหมาย เพราะหน่วยงานไม่ได้แต่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนวินัยขึ้นใหม่ แต่ใช้สำนวนการไต่สวนของ ป.ป.ช. มาพิจารณาลงโทษ

ศาลปกครองชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง นาย จ. จึงอุทธรณ์ต่อศาลปกครองสูงสุด

ศาลปกครองสูงสุดพิจารณาประเด็นแรกเกี่ยวกับอำนาจของคณะกรรมการ ป.ป.ช. และการดำเนินการทางวินัยของผู้บังคับบัญชา

ศาลอธิบายหลักกฎหมายที่ใช้บังคับในคดีว่า อำนาจของ ป.ป.ช. ในการชี้มูลความผิดทางวินัยมีฐานสำคัญอยู่ที่ความผิดฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการ ส่วนการชี้มูลความผิดวินัยฐานอื่นต้องเป็นไปตามเงื่อนไขที่กฎหมายกำหนด

เมื่อ ป.ป.ช. ได้ไต่สวนและชี้มูลความผิดวินัยฐานทุจริตต่อหน้าที่แล้ว ผู้บังคับบัญชาต้องถือเอารายงานการไต่สวนและความเห็นของ ป.ป.ช. เป็นสำนวนการสอบสวนทางวินัย โดยไม่จำเป็นต้องแต่งตั้งคณะกรรมการสอบสวนวินัยใหม่ ตามมาตรา 92 วรรคหนึ่ง แห่ง พ.ร.ป.ป.ป.ช. พ.ศ. 2542

ในคดีนี้ ป.ป.ช. ได้ชี้มูลความผิดนาย จ. ฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการไว้แล้ว การที่ผู้บังคับบัญชาไม่ได้ตั้งคณะกรรมการสอบสวนวินัยขึ้นใหม่ จึงเป็นการดำเนินการที่ชอบด้วยกฎหมาย

ขณะเดียวกัน ศาลยังเห็นว่าคำสั่งปลดออกครั้งแรกมีปัญหา เพราะเป็นการลงโทษในฐานความผิดที่แตกต่างจากฐานที่ ป.ป.ช. ชี้มูลไว้ การแก้ไขคำสั่งในภายหลังให้เป็นไปตามฐานความผิดและมาตรฐานการลงโทษจึงเป็นสิ่งที่หน่วยงานสามารถดำเนินการได้

แต่การที่กระบวนการออกคำสั่งเป็นไปตามกฎหมาย ไม่ได้หมายความว่าเนื้อหาของคำสั่งลงโทษจะถูกต้องเสมอไป

นี่คือประเด็นสำคัญที่นำไปสู่การพลิกผลคดีในศาลปกครองสูงสุด

จุดพลิกคดี! ผิดระเบียบจริง แต่หลักฐานไม่พอชี้ว่าทุจริต

ศาลปกครองสูงสุดได้พิจารณาต่อว่า การกระทำของนาย จ. ครบองค์ประกอบความผิดวินัยอย่างร้ายแรงฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการหรือไม่

ศาลวางหลักว่า ความผิดฐานนี้ต้องมีองค์ประกอบสำคัญ 3 ประการ ได้แก่

ประการแรก ผู้กระทำต้องมีหน้าที่ราชการที่จะต้องปฏิบัติ

ประการที่สอง มีการปฏิบัติหรือละเว้นการปฏิบัติหน้าที่ราชการโดยมิชอบ

ประการที่สาม มีเจตนากระทำการเพื่อให้ตนเองหรือผู้อื่นได้รับประโยชน์ที่มิควรได้ หรือประโยชน์ที่ไม่มีสิทธิโดยชอบธรรมจะได้รับ

สำหรับนาย จ. ศาลเห็นว่าการแบ่งซื้อวัสดุออกเป็น 3 ครั้ง ทั้งที่สามารถจัดซื้อในคราวเดียวกันได้ เป็นการฝ่าฝืนระเบียบพัสดุจริง

เพราะการแบ่งซื้อดังกล่าวทำให้วงเงินจัดซื้อแต่ละครั้งไม่เกิน 100,000 บาท และเปลี่ยนวิธีจัดซื้อจากวิธีสอบราคาเป็นวิธีตกลงราคา ซึ่งเป็นสิ่งที่ระเบียบห้ามไว้

แต่เมื่อพิจารณาว่าการกระทำดังกล่าวเป็นการทุจริตหรือไม่ ศาลกลับพบข้อเท็จจริงสำคัญหลายประการ

ประการแรก แม้ร้านสหเอ็นจิเนียร์ริ่งจะมีผู้ใต้บังคับบัญชาของนาย จ. เป็นหุ้นส่วน แต่จากคำให้การของผู้รับผิดชอบโครงการ พบว่าราคาวัสดุที่จัดซื้อมีราคาใกล้เคียงกับราคาของร้านค้าทั่วไป ไม่สูงกว่าราคาท้องตลาด

ประการที่สอง โครงการดังกล่าวใช้งบประมาณเฉพาะค่าวัสดุอุปกรณ์ โดยไม่ได้รวมค่าแรงติดตั้ง

การติดตั้งอุปกรณ์ใช้แรงงานนักศึกษาของวิทยาลัยในลักษณะฝึกงาน ภายใต้การควบคุมดูแลของครูทั้งสองคนที่เป็นหุ้นส่วนร้านค้า โดยไม่มีการเบิกค่าแรงควบคุมงาน

ประการที่สาม ไม่ปรากฏข้อเท็จจริงว่ามีการจัดซื้อวัสดุเกินความจำเป็น หรือวัสดุที่นำมาติดตั้งมีคุณสมบัติไม่ตรงตามสัญญา หรือไม่สามารถใช้งานได้

เมื่อพิจารณาพยานหลักฐานทั้งหมด ศาลเห็นว่ายังไม่สามารถระบุได้ว่าร้านค้าได้รับประโยชน์อันมิควรได้จากการเข้ามาเป็นคู่สัญญากับวิทยาลัย

ที่สำคัญ ไม่ปรากฏพยานหลักฐานเชื่อมโยงให้เห็นว่านาย จ. มีเจตนาพิเศษเพื่อให้ตนเองหรือผู้อื่นได้รับประโยชน์ที่มิควรได้

จึงไม่ครบองค์ประกอบความผิดวินัยอย่างร้ายแรงฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการ

พูดให้ชาวบ้านเข้าใจง่าย ๆ ก็คือ

“ซื้อของผิดวิธี เป็นเรื่องหนึ่ง แต่จะกล่าวหาว่าโกง ต้องมีหลักฐานพิสูจน์เจตนาทุจริตด้วย”

อย่างไรก็ตาม การไม่พบเจตนาทุจริตไม่ได้ทำให้การแบ่งซื้อแบ่งจ้างที่ผิดระเบียบกลายเป็นการกระทำที่ถูกต้อง หรือทำให้ผู้กระทำพ้นจากความรับผิดทางวินัยฐานอื่นโดยอัตโนมัติ

พลิกคำพิพากษา! ศาลสั่งเพิกถอนคำสั่งไล่ออก

จากเหตุผลดังกล่าว ศาลปกครองสูงสุดจึงไม่เห็นด้วยกับคำพิพากษาของศาลปกครองชั้นต้นที่ยกฟ้อง

ศาลปกครองสูงสุดพิพากษากลับ เป็นให้เพิกถอนคำสั่งสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ที่ 1277/2562 ลงวันที่ 18 กรกฎาคม 2562 ซึ่งเพิ่มโทษนาย จ. จากปลดออกจากราชการเป็นไล่ออกจากราชการ โดยให้มีผลย้อนหลังตั้งแต่วันที่มีคำสั่ง

พร้อมมีข้อสังเกตให้เลขาธิการคณะกรรมการการอาชีวศึกษาดำเนินการคืนสิทธิประโยชน์ตามสิทธิที่นาย จ. พึงได้รับตามกฎหมายและระเบียบที่เกี่ยวข้อง

แต่คำพิพากษายังมีข้อความสำคัญอีกตอนหนึ่ง คือ

ศาลไม่ได้ตัดสิทธิผู้บังคับบัญชาที่จะดำเนินการทางวินัยนาย จ. ใหม่ เพื่อให้เหมาะสมกับพฤติการณ์และการกระทำความผิด

นั่นหมายความว่า การเพิกถอนคำสั่งไล่ออกไม่ได้เป็นการรับรองว่าการจัดซื้อจัดจ้างของนาย จ. ถูกต้องทุกประการ

ตรงกันข้าม ศาลยืนยันว่าการแบ่งซื้อแบ่งจ้างเป็นการฝ่าฝืนระเบียบจริง เพียงแต่พยานหลักฐานไม่เพียงพอที่จะลงโทษในฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการตามที่ถูกชี้มูล

บทเรียนถึงผู้บังคับบัญชา ต้องแยกให้ออกระหว่าง “ผิดระเบียบ” กับ “ทุจริต”

คดีนี้สะท้อนให้เห็นว่า การพิจารณาความผิดของข้าราชการไม่อาจใช้เพียงข้อเท็จจริงว่ามีการฝ่าฝืนระเบียบแล้วสรุปว่าเป็นการทุจริตได้ทันที

เพราะความผิดแต่ละฐานมีองค์ประกอบแตกต่างกัน

การแบ่งซื้อแบ่งจ้างเพื่อหลีกเลี่ยงวิธีการจัดซื้อจัดจ้างที่กฎหมายกำหนด อาจเป็นความผิดทางวินัย และในบางกรณีอาจเป็นความผิดทางอาญาด้วย

แต่การจะลงโทษในฐานทุจริตต่อหน้าที่ราชการ ต้องมีพยานหลักฐานพิสูจน์องค์ประกอบเรื่องเจตนาเพื่อให้ตนเองหรือผู้อื่นได้รับประโยชน์ที่มิควรได้

การที่เอกชนหรือคนใกล้ชิดได้เป็นคู่สัญญากับหน่วยงานรัฐ อาจเป็นข้อเท็จจริงที่ต้องตรวจสอบอย่างละเอียด แต่ไม่ได้หมายความว่าเป็นการทุจริตโดยอัตโนมัติ

ต้องพิจารณาร่วมกันทั้งเรื่องราคา คุณภาพสินค้า ความจำเป็นในการจัดซื้อ ความสัมพันธ์ของผู้เกี่ยวข้อง และหลักฐานที่แสดงถึงการแสวงหาประโยชน์โดยมิชอบ

ขณะเดียวกัน ผู้บังคับบัญชาก็ต้องระมัดระวังในการใช้อำนาจลงโทษทางวินัย แม้จะได้รับสำนวนการชี้มูลจาก ป.ป.ช. แล้วก็ตาม เพราะคำสั่งทางวินัยยังอาจถูกตรวจสอบความชอบด้วยกฎหมายโดยศาลปกครองได้

อย่างไรก็ดี บทเรียนจากคำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดคดีนี้ จึงไม่ได้สอนให้ข้าราชการละเลยระเบียบราชการ แต่สอนให้ทุกฝ่ายเคารพกฎหมายอย่างครบถ้วน

“ทำผิดระเบียบ ต้องรับผิดตามระเบียบ แต่จะลงโทษฐานทุจริต ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าทุจริตจริง เพราะความยุติธรรมไม่ได้อยู่ที่การลงโทษให้หนักที่สุด แต่อยู่ที่การลงโทษให้ถูกต้องตามความผิดที่พิสูจน์ได้”

เรื่องโดย...ข้าราชการผลัดถิ่น

อ่านเรื่องก่อนหน้านี้

@ บทเรียนข้าราชการไทย : แค่เซ็น 'ทราบ' ก็โดนไล่ออก-ติดคุกได้

@ บทเรียนข้าราชการไทย (2) 'นายสั่งให้ทำ' / เราต้องทำอย่างไรไม่ให้ติดคุก

@ บทเรียนขรก.ไทย (3) หนทางรอดคุก 'ลูกน้อง' โต้แย้งคำสั่งนายได้จริงหรือ?

@ บทเรียนขรก.ไทย (4) ถูกชี้มูลทุจริต ต้องโดนไล่ออกสถานเดียวจริงหรือ?

@ บทเรียน ขรก.ไทย (5) เกิดปัญหา จนท.รับผิดก่อนเสมอ ยุติธรรมแล้วหรือ?

@บทเรียนข้าราชการไทย(6)ระวัง!! รอดอาญาแต่วินัยไม่รอด โดนไล่ออกราชการได้

@ บทเรียนขรก.ไทย (7) ขยันมาก! ใช้รถหลวงขนงานไปทำที่บ้าน สุดท้ายโดนไล่ออก

@ บทเรียนข้าราชการไทย(8) คนทำงานพลาด กับ คน(ร่วม)ทุจริต ต่างกันอย่างไร?